Verhaaltjes voorlezen

Janus is boos. Heel boos. Zijn mondhoeken wijzen naar beneden. Hij heeft een rode kleur op zijn wangen. En er staat een vrolijke, rode muts op zijn hoofd. Een kaboutermuts. Daar is hij nu zo boos over. Dit wil hij helemaal niet. Hij is geen kabouter. Hij wil als piraat naar school. Net als zijn broer Remco. Maar die zit in een hoger klas. Kabouters zijn voor kleine kinderen. Hij is niet klein. Hij zit ook al op school!

Iedereen moet vandaag verkleed naar school. De koningin is jarig. Janus wil niet naar school. Zijn moeder trekt hem een kabouterjasje aan.’Kijk eens wat vrolijker,’ zegt ze. Janus wil helemaal niet vrolijk kijken. Hij is boos. Dat mag iedereen weten. ‘Volgend jaar mag je ook als piraat,’ zegt moeder. ‘Nu zie je er als kabouter heel lief uit.’ Janus wil niet lief zijn. Op school kijkt hij ook heel erg boos. Als niemand kijkt, kruipt hij onder de tafel. Nu kan niemand meer zien dat hij een kaboutermuts op heeft. En een kabouterjasje en een kabouterbroek. Het is best grappig onder tafel. Hij ziet alleen de benen en schoenen van de anderen. Niemand mist hem. De kinderen en de juffrouw hebben alleen erg in de verkleedpartij.

‘Marloes, je lijkt net een echte fee,’ hoort Janus de juffrouw zeggen. Iedereen gaat naar buiten. Daar is het feest. Het is mooi weer. Er hangen vlaggetjes. Er staat limonade klaar voor de kinderen, met koek. Janus wil dat allemaal niet. Een tijdje later hoort hij mensen roepen. Zijn naam wordt geroepen. Door veel mensen. Janus wordt nieuwsgierig. Hij kruipt onder de tafel vandaan. Hij kijkt naar buiten. Ze zijn hem aan het zoeken! Iedereen zoekt mee. Maar Janus laat zich niet kennen. Hij is nog steeds boos.

Marloes kijkt toevallig naar het raam. Ze heeft een lolly in haar mond. Janus bukt. Hij wil niet dat zij hem ziet. Te laat! ‘Jbleu,’ hoort hij haar roepen. Met volle mond iemand roepen gaat natuurlijk niet. Ze is bijna niet te horen. Maar Janus heeft goeie oren. Hij hoort haar wel. Janus krijgt toch wel een beetje medelijden met iedereen. Ze missen hem wel. Dat is toch ook wel fijn. Ze vinden hem belangrijk. Ook al is hij als kabouter verkleed.

Janus komt tevoorschijn. Zijn muts is over één oor gezakt. Marloes haalt de lolly uit haar mond. ‘Hallo Janus Eénoor,’ zegt ze. ‘Kom je naar buiten?’ Janus knikt. ‘Ik ben Janus Eénoor,’ zegt hij trots. ‘Dan ben ik een hele bijzondere kabouter.’ Janus wil zijn muts nooit meer af zetten. Zelfs niet als hij naar bed gaat, of in bad. Hij is Janus Eénoor. Dat zal iedereen weten ook.

Katinka en Boris worden heel vroeg wakker. Ze gaan snel naar beneden. Hun schoenen staan er nog. Maar de wortel is weg. En hun tekeningen ook. En het schaaltje water is leeg. Sinterklaas is geweest! Er liggen cadeautjes. Boris heeft een autootje gekregen. En Katinka een puzzel. En allebei hebben ze een netje met gouden munten. Gelukkig zijn ze niet echt, maar van chocolade. Boris en Katinka eten al hun muntjes op

‘We zijn wel verwend,’ zegt Katinka. ‘Ja,’ zegt mama. ‘Jullie zijn heel erg verwend.’ ‘Vanavond ga ik weer mijn schoen zetten,’ zegt Katinka. ‘Dan krijg ik nog meer!’ ‘Dat kan niet,’ zegt mama. ‘Vanavond gaat zwarte piet naar andere kinderen. Hij komt niet iedere avond.’
‘Dan ga ik zelf zwarte piet spelen,’ zegt Katinka. Ze pakt papier, lijm en viltstiften. Ze maakt een mooi cadeautje. ‘Wat zit erin?’ vraagt mama nieuwsgierig. ‘Dat zeg ik niet!’ Katinka pakt haar schoen. Ze zet haar zwartepietenmuts op en stopt het pakje in haar schoen. En ze doet de muts weer af. ‘Kijk eens, mama!’ roept Katinka. ‘Ik heb wat in mijn schoen gekregen! Een cadeautje!’

‘Wat zit erin?’ vraagt mama weer. Katinka maakt het cadeautje open. Er zitten walnoten en mandarijntjes in. ‘Heb jij die uit de fruitschaal gepakt?’ vraagt mama. ‘Zwarte piet heeft ze gepakt,’ zegt Katinka. ‘Leg ze dan maar terug,’ zegt mama. ‘Dat mag helemaal niet!’ ‘Maar ik heb ze in mijn schoen gekregen!’ roept Katinka. ‘Goed dan,’ zegt mama. Ze kraakt de noten en pelt de mandarijntjes. Katinka en Boris krijgen ieder de helft. Wat een lekkere cadeautjes.

‘Hebben jullie al een verlanglijstje gemaakt?’ vraagt mama. ‘Wat is dat?’ vraagt Katinka. ‘Dan moet je opschrijven wat je graag wilt hebben van Sinterklaas.’ ‘Maar ik kan toch helemaal niet schrijven!’ roept Katinka. ‘Je kan toch wel iets tekenen?’ Dat is een goed idee!

Katinka gaat meteen aan het werk. Boris is nog te klein om een verlanglijstje te tekenen. Hij mag het mama vertellen. Dan schrijft mama het op een briefje voor sinterklaas. ‘Wat wil Boris?’ vraagt mama. ‘Een pakje,’ zegt Boris. ‘Maar wat moet er in het pakje zitten?’ vraagt mama. ‘Wat wil je hebben van Sinterklaas?’ ‘Sinterklaas!’ zegt Boris. ‘Sinterklaas kan toch niet zelf in een pakje gaan zitten!’ lacht mama. ‘Wil je een auto? Of een trein?’ Boris denkt na. ‘Snoep!’ Boris wil snoep! ‘Maar waar wil je graag mee spelen?’ vraagt mama. ‘Katinka,’ zegt Boris. ‘Die heb je al,’ zegt mama.

Katinka laat haar verlanglijstje zien. Ze heeft een mooie regenboog getekend. ‘Wil je een regenboog? Dat kan niet! Die is van niemand.’ ‘Ik heb ook wolken getekend,’ zegt Katinka. Mama ziet het. ‘En wat is dat rondje? Een voetbal?’ ‘Nee, dat is een zon!’ zegt Katinka. ‘Maar die kon ik niet zo goed kleuren, want de viltstiften zijn op!’ Mama heeft een plan. Ze zullen aan Sinterklaas nieuwe viltstiften vragen.

‘Zullen we een spelletje doen?’ vraagt Katinka. ‘Weet je wat,’ zegt mama. ‘We vragen Sinterklaas of hij een keer een spelletje met ons wil doen. Dat is een leuk cadeau!’ ‘Ja!’ roept Katinka. ‘Dat is leuk!’ ‘En dan hoeven jullie verder geen cadeautjes?’ vraagt mama. ‘Snoep!’ zegt Boris. Ja, wel snoep!

Hier het laatste nieuwe over Marco. Weet je wel, dat bange zwarte Pietje die de daken niet meer op durfde!

Een week geleden was het eindelijk zover. De boot van Sinterklaas kwam in Nederland aan. Wat was het een feest. Alle kinderen stonden te zingen en te juichen voor Sinterklaas en de Pieten. En weet je wie er ook tussen liep? Inderdaad: Marco. Hij was dus wel mee gegaan en had nog steeds niets gezegd. Marco zwaaide ook naar al die kinderen. En wat vond hij het leuk.

De Strooi Pieten hadden allemaal een grote zak met allemaal pepernoten en schuimpjes erin. ‘Marco,’ zei Sinterklaas opeens. ‘Ga jij de kinderen aan de kant ook maar gauw wat pepernoten geven.’ Dat wilde Marco wel, want dan hoefde hij in ieder geval niet de daken op. Het was een hele leuke dag, want wat was het een feest!

De volgende dagen ging Marco met Sinterklaas mee om pepernoten te strooien. Tijdens het uitdelen deed Marco allerlei kunstjes. Ook gingen ze naar allerlei scholen om even met de kinderen te praten. Lang duurden de bezoekjes niet, want andere kinderen wilden ook wel even met Sinterklaas en de Pieten praten. Dan moesten ze dus weer weg.

Elke avond liep Marco een rondje door een dorp in Nederland. Hij ging dan kijken naar de Bezorg Pieten, hoe zij de daken opklommen. Wat sprongen zij makkelijk van het ene dak naar de andere. Marco vond het erg leuk om hier naar te kijken, maar zelf durfde hij nog steeds niet de daken op.

De Bezorg Pieten lieten allerlei snoepjes achter voor de kinderen, die wat lekkers voor het paard van Sinterklaas hadden klaargelegd. Of voor de mooie tekeningen, of omdat ze zo mooi hadden gezongen voor Sinterklaas. Zij moesten hiervoor natuurlijk wel wat terug krijgen. Marco bleef nog altijd veilig op de grond staan, want hij was echt bang. Hij bleef daarom gewoon snoepgoed strooien en kunstjes doen.

Het ziet er dus niet naar uit, dat Marco de daken nog op gaat.